“Aşkı anlarım, sevmeyi anlarım, insanların hata yapmasını da anlarım ama canavarlığı anlayamam. İnsanların hayatını mahvetmeye rıza gösteremem. Kendinizi kurtarmak için gencecik bir kızı katlettiniz, onunla birlikte kendi çocuğunuzu da öldürdünüz.

Ahmet Ümit

Ben öldürmedim! Güldürmeyi dahi beceremediğim hiçbir kadını öldürmedim. Güldürdüklerimde ise yüceltildim. Ağlayan kadınlar oldu elbette benim yüzümden. O vaziyetten dem vurmayın şimdi! Uykulu ve kayıp yıllardı onlar. Ellerinin sıcaklığını yanaklarımda bir kez bile hissetmediğim o savruk sahibeme karşı duyduğum ateşli sadakattendi… O zamanlar öyleydi…

Öldürmedim hiçbir kadını. Ve bunu düşünmedim bir kez bile. Öldürmediğim için kendimle gurur mu duydum? Hayır. İnsan, zaten işlememesi gereken bir cinayeti gerçekleştirmediği için kendisiyle gurur duyacak kadar aptal olmamalı. Benim gururumun nedeni içimdeki aşk ateşiydi. Bunca yıldır ruhumu kirletmeden yakabildi! Artık kir tutmaz. Oysa hemcinslerime bakarak kendimden utandığım çok olmuştur. Bütün bu rezilliklerin içinde bir kadın olarak doğmayı isteyecek bir erkek, bence asıl erkek odur!

Ben, düşündüğüm kadar eşsiz olsun ya da olmasın yine de bir kadının başyapıtıyım! O beni geçmişte defalarca öldürdü zaten. Bunu da kolunu bile kıpırdatmadan başardı. Dudaklarım acımıyor, çünkü öpmedi. Ellerim terlemiyor, çünkü tutmadı. Göğüs kafesimin üstünde hafif bir çukurun bile izi yok, çünkü başını yaslamadı. Ama yine de becerdi beni öldürmeyi. Ben, kendi ciğerini deşmelerin ustasıyım. En acılı ölümlerden doğarmış büyük kutsallıklar! Bugün uçmak için ne ona ihtiyacım var ne de görkemli kanatlara…

Ben onu öldürmedim hakim bey! Ve bundan dolayı da pişman değilim. Ama onu düşünürken ateşli günahlar işlemiş olabilirim. Aklımdan ona sahip olmak geçmişse de erotik tutkulara saygımı yitirmediğimdendir. Kimileri aşkın kusurudur bu, dediler, ben ise özüdür dedim.

Artık bir kez daha aşık olabilirim. Çünkü artık hiçbir şeye inanmıyorum! Çünkü korkmuyorum hiçbir şeyden: Ölmekten de kaybetmekten de!

Günay Aktürk