14 şubat - Yazar Günay Aktürk

Güzel Popolu Afrodit Tapınağı

Popodur Saf Kalbin Simgesi!

Eski Yunanlılar vakti zamanında “Aphrodite Kallipygos” isimli bir tapınak yapmışlar. Yani anlaşılır bir dille “Güzel popolu Afrodit tapınağı.” “Bütün dinler içinde popoya adanılan tek tapınak!”

Yeryüzündeki en güzel kadının Afrodit olduğu söylenir. Bir lezbiyen olan Sappho bile şiirlerinde sık sık kullanmıştır bu motifi. 14 şubatı kadın kalçasının görünümünü temsil eden “Kalp” sembolü ile kutlayacaksak benim için hiç sıkıntı değil.

Kalbin simgesi olan saf sevgi, aşkın da simgesi haline geldi. Ama yarın olduğunda (hatta şimdiden) büyüsü bozulacak. Bir Pers atasözü der ki: “Kişinin niyetleri veya düşüncelerinin kişiyi tanımlamada bir önemi yoktur. Yaptıkları ve ettikleri, eylemleri ve üretimidir kişiyi anlamlı kılan ve tanımlayan.”

Saflığın korunduğu ve özün öz olarak kaldığı fikirlerin zihinlere yerleşmesi gerek.

İnsanları boğazlamadığın müddetçe kurban bayramlarının özü öz olarak kalacaktır. Kadınını öldürmediğin ve yaşamını cehenneme çevirmediğin sürece yılın 365 parseli de sevgililer günüdür sana.

Mutlu olduğun ve mutlu edebildiğin sürece! Ve artık beraber yaşanmaz hale gelmeden ihanet etmediğin sürece her şeyin her zaman özel bir anlamı vardır.

Şimdi yılda bir defaya mahsus olmak üzere özümüzü bir hamam buharı basıyor! Kalbi tersten gören gözlerin sahibi erkekler ile ruhlarında bereket Tanrısı istifleyen kadınlar göz göze geldiler ve özü bir misafir odasında ağırladılar…

Günay Aktürk

Günay Aktürk Kitapları

Günay Aktürk - insan insanın geleceğidir

Okumaya Devam Edin: Rahim Mağarası

Bu da Var: Her Can Yaratabilir Kendi Benzerini

Sizce Aşk Nedir

Aşık Olan Geda Olur

Sizce aşk nedir? Bence sadık bir köpeğe benzer o. Aklına geldikçe kovarsın, kovdukça gelir dayanır kapına.

Yaşlılıktan desem değil. Gençliğin gücüne hoyratça saldıran bir bakteri bu aşk. Kutsal olduğu rivayet edilir. Kutsal olan böyle sakat mı bırakırmış hafızayı? Belki de tek marifeti budur, bilemiyorum.

Bazen rüyalarıma kadar sızabiliyor görüntüsü. Evet, onu davet eden benim. Bilincimin güvertesine dadanmış bir korsan ki anılarıma yuvalandığından da haberdarım. Kan ter içinde uyandığım nice geceler var ki sanırım bu yüzden bu evin en çok tavanına aşinayım!

Sizce aşk nedir bilmiyorum ama kendi hesabıma belli ki aklımdan zorum var benim. İnsan, eline diken battığında dudaklarını hemen olay mahalline götürüp emer de, etini kanatan bir çalı dikenini neden daha derinlerde saklama gayretindedir? Yoksa “anlık bir unutma hastalığı” mıdır bu yara? Belki de bu gezegenin en mazoşist yaratıkları bizleriz. Hoş, başka taliplisi yok ya… Acı ile zevkin ruhu ateşli bir sonsuzlukta kasıp kavurduğu bilinmedik bir şey değildir ne de olsa… Bu hoşumuza gidiyor.

Kurtulmaya çalıştıkça daha da diplere batacaksın. Ama bu “gerçek” korkutmasın gözünü. Baksana, insan ya uzaya merak salıyor ya da okyanus diplerine. Ya zirve ya da karanlık derinlikler… Bilmem anlatabildik mi! En kıymetli hazineleri en diplerde arıyoruz. Bu yüzden fazlaca abartmamak gerek.

İnsan en fazla nerede kayboluyorsa en çok da onun rengine bürünüyor. Doğanın bir kanunudur bu. Gelecek yaşamı doğuracak olan şey, ona uyum sağlayabilme yeteneğidir! Sizce aşk nedir bilmiyorum ama bence üreme içgüdüsünün tatlı bir suretidir.

İnsanın insanlığa en fazla yaklaştığı anlar aşkın dışavurum hallerinde mi gösterir kendini? Onu ancak böylesine kudretli bir duygu mu ehlileştirebilir? Bence tek başına biraz zayıf kalır. Ne de olsa bir yanı açlığa dayanıyor. Sağını solunu ille de ille sanatla süslemek lazım. Sanatsız aşk sadece istilacı dişlerini gösterir çünkü.

Konuyu kapatırken aşkın ne olup ne olmadığına odaklanan kitabımız “sanrılar“ı şiddetle tavsiye ederiz.