Çürüdük işte, çürüdük, koktuk. Bilmem kaç devlet kurduk da yıktık: her zaman böyle miydik? Biz kurduk o devletleri, ideolojimiz kurdu. Sonra zehirli bir sarmaşık gibi sardılar onu diğerleri. Açın bakın kitabı ne yazıyor. Din ve milliyetçilikten önce var olan Türkmenliğe bakın. Bugünkü Türklüğü ırkçılık, İslamı da Arap Sünniliği zehirlemiş. Beş yüz yıl önceki ılımlı sünni islamdan eser kalmış mı?

Peki, ne alakası var onunla bunun? Genco Erkal ı tanımayınca çürümüş mü oluyoruz? Açıklayalım. “Uyuyan bir nesil yaratacağım” demişti Kenan Evren. Yılan çıyan görsün işini. Dediğini de yaptı. Şu bozulmuş ideoloji acaba hangi araç gereçle bozuldu? Yaratıcı zekayı al, içini samanla doldur. Tanımaz tabi.

Genco erkal ve sanata adanmış koca bir ömür. Bu yaşında bile sanatkarlığın ruhu epeyce görkemli. O tanınmazsa kim tanınır? Kimlerin tanındığı malumunuz. Ucube sanata kaldı meydan. Açın bakın arabeskin wiki tanımına (ahlaksız tdk ye güvenim yok) “Arabesk, Türkiye’ye özgü, oryantal bir halk müziği türü!” diyor. İnsanı bunalıma sokan, “Ya benimsin ya kara toprağın!” diyen dizeleriyle önce peniserkil bir aşk tanımı yapıp, sonra da kadın cinayetlerini hızlandıran bozuk bir kültür. Ne halk kültürü…

Ya popa ne demeli? Bayıra doğru yatır beni tırmala beni kaşı beni. Böyle bir gençlik tabii ki tanımayacak Genco Erkal ı…

Günay Aktürk

[email-subscribers-form id=”1″]