Asın Beni… Bu şiiri yazarken sakin olduğumu söyleyemem. Hatta başta ne yazdığımı da tam olarak bilmiyordum. “Asın beni” dedim, evet, dedim ama bu bir çağrı mıydı yoksa öfkenin ağzımdan kaçan bir parçası mıydı hâlâ emin değilim.

Cellat diyorum ama kimi kastettiğimi ben bile netleştiremiyorum. Bir insan mı bir düzen mi yoksa yıllardır içimize yerleşmiş o korkak itaat mi? Hepsi olabilir. Bazen cümleler fazla sert geliyor kulağıma, sonra tekrar okuyorum ve yetmediğini düşünüyorum. “Asın beni” derken aslında kendimi ortaya atıyorum. Başkalarını işaret etmek kolaysa da insanın kendini hedefe koyması zor. Bu bir kahramanlık değil. Aksine, bir acziyet hâli. Gücüm yetmediği için bağırıyorum ya zaten. Bunu da saklamıyorum.

Cellat diyorum ama kimi kastettiğimi ben bile netleştiremiyorum. Bir insan mı bir düzen mi yoksa yıllardır içimize yerleşmiş o korkak itaat mi? Hepsi olabilir. Bazen cümleler fazla sert geliyor kulağıma, sonra tekrar okuyorum ve yetmediğini düşünüyorum.

Öfkeyi törpülemek istedim, izin çıkmadı içimden. Belki de bu şiir, bitmiş bir metin değil; benim içimde hâlâ süren bir hesaplaşmanın tutanağı. Eğer bu metin rahatsız ediyorsa, bundan memnun değilim ama şaşırmıyorum. Çünkü ben de yazarken rahat değildim. Belki de tek dürüst tarafı bu.

Asın beni meydanlık bir yerde.
Çarşı ortasında mesela.
İbreti alem için olsun, din adına,
insanlık namına!
Din adına vaazlar verilsin,
birbiri ardına gelsin fetvalar.

Keskin bir satır getirsin cellat,
birde Kur-an.
El bassın kitaba.
Döksün orta yere kanını bir kafirin
ve satsın kararmış benliğini,
yedi hurili bir cennet uğruna.

Tanrılardan ateşi çalan bir yobaz olmalı.
Tutuşturup attığı için cehalet meşalesini
aydınlığın üzerine,
yanar durur karanlık alevlerde
ateşe semah dönen canlar…

Yandık!
Asıldık!
Basıldık mabetlerimizde.
Ne bahar ne mevsim dinledi cellat.
Kastedilen bilgelik bu değildi oysa,
Biz, yaradanı sevmiş olamayız yobazdan ötürü!
Biz, yaradanı da eli kanlı bilmezdik
Yaradanı da menfaatiyle gizlemediyse yaradılan!

Asın beni biraz da bu yüzden.
Kurşuna dizeceğim yoksa cehaleti.
Hak için halkı yakanları,
mürekkebinde boğacağım kalemimin.
Asın beni biran önce!
Asın!
Asın yoksa kararacak
ak nasırı ellerimin!

Günay Aktürk