Anadolu Sevgisi – Abdurrahim Karakoç

Anadolu sevgisini anlatmak kolay değil. Çünkü Anadolu yalnızca dağlardan, ovalardan, köylerden ve yaylalardan ibaret değil; insanıyla, toprağıyla, suyu ve kendine has yaşamıyla bir bütünü ifade ediyor. Abdurrahim Karakoç da Anadolu Sevgisi şiirinde tam olarak bu dünyaya bakıyor.

Şair, Anadolu’nun güzelliklerini uzaktan anlatmak yerine, insanı bu toprakları yakından görmeye çağırıyor. Dağların boz dumanından yaylalara, ekinlerden coşkun sulara, kerpiç evlerden Anadolu insanının içtenliğine kadar pek çok ayrıntı şiirin içinde kendine yer buluyor. Bu yönüyle Anadolu Sevgisi, yalnızca bir doğa şiiri değil; aynı zamanda Anadolu insanına ve onun yaşadığı hayata duyulan derin bir sevginin ifadesi.

Bu sayfada Abdurrahim Karakoç’un Anadolu Sevgisi şiirini de okuyabilir, şiiri bendeniz Günay Aktürk’ün yorumuyla dinleyebilirsiniz.

Sen bizim dağları bilmezsin gülüm,
Hele boz dumanlar çekilsin de gör.
Her haftası bayram, her günü düğün,
Hele yaylalara çıkılsın da gör.

Bilmezsin ovalar nasıldır bizde;
Kağnılar yollarda, yoncalar dizde…
Saydıklarım damla değil denizde,
Hele bir ekinler ekilsin de gör.

Görmedin sen bizim mavi suları,
Karlar eriyince kırar yuları…
Köpük olur beyaz, sel olur sarı;
Hele taştan taşa dökülsün de gör.

Sen bizim köyleri görmedin ki hiç,
Yolları toz, çamur, evleri kerpiç.
O kirli kabukta, o en temiz iç;
Hele bir yakından bakılsın da gör.

Anlamaz, bilmezsin sen bizim halkı,
Sevgiyi bulasın, yakına gel ki…
Kalıplar gerçeği göstermez belki
Gönül perdeleri sökülsün de gör.

Abdurrahim Karakoç