Uslanmaz Gönül Şiiri
Uslanmaz Gönül, bendeniz Günay Aktürk’ün sevda, sabır ve insanın kendisiyle verdiği içsel mücadeleyi lirizmle işlediği dörtlüklerden oluşan bir şiirdir. Gönlün ne terbiye edilebilmesi ne de vazgeçmesi mümkün olmayan doğası, kadim tasavvufi ve insani imgelerle anlatılır.
Sevgiye susamış köhne gönlümü,
Çöle saldım susuzluğu tat diye,
Tutup attım saraylardan ömrümü;
Çul bulama kara yerde yat diye.
Uslanmaz gönlüme çileler verdim,
Sırat köprüsünü sabırla gördüm,
Gönlüme sevdanın közünü verdim;
Kavrayıp kökünden söküp at diye.
Ne uslanmak bilir ne de durulur,
Ne bir isyan eder ne de darılır,
Her ölümde sevdan ile dirilir;
Yârin her bakışı bir umut diye.
Günay Aktürk