Küfürlü Ama Asil Bir Övgü
Küfürlü iltifat bazen en zarif övgülerden daha kalıcı olabilir. Victor Hugo’nun anlattığı bu kısa anekdot, edebiyat tarihinde küfürle yapılan en unutulmaz iltifatlardan biridir.
Gazetecinin biri Victor Hugo’ya soruyor: “Eserleriniz ve siz bugüne kadar çok olumlu eleştiriler aldınız, çok övüldünüz. Bunlar arasında sizi en çok hangisi hoşnut etti?”
Victor Hugo anlatıyor: “Karlı bir kış gecesiydi. Eş dostla yiyip içmiştik. Mesafe kısa diye evime yaya olarak dönüyordum. Fena halde sıkışmıştım. Hızlı adımlarla malikanemin bahçe kapısına vardım. Kapı kilitliydi. Var gücümle uşağıma seslendim.
Defalarca haykırmama karşın İgor’un beni duyduğu yoktu. Sidik torbam Atlas Okyanusu büyüklüğüne ulaşmıştı. Altıma kaçırmak üzereydim. Yaşlılık işte… Çaresiz, bahçe duvarına yanaştım, etrafa bakındım, görünürde kimse yoktu. Fermuarımı indirdim ve su dökmeye başladım.
Tam o sırada arkamda bir at arabası durdu. Hiç kıpırdamadan sessizce işiyordum. Arabacı nefret dolu bir sesle şöyle bağırdı: “Seni gidi kendini bilmez buruşuk o… çocuğu seni! Bilmez misin ki o işediğin duvar, Sefiller’in yazarı Victor Hugo’nun duvarıdır!”
İşte, hayatımda duyduğum en iltifat dolu söz buydu.”
Şiir Dinletisi:
Yunus Emre ve Ah Ölüm Şiirini Dinleyin
Didem Madak’tan: Siz Aşktan Ne Anlarsınız Bayım Şiirini Dinleyin
Daha Fazla Dinleti İçin Youtube Kanalını Ziyaret Edebilirsiniz.