Koyunu Kurda Kaptırdık Atam

 

 

   Düz bir çizgide yürüyemeyecek kadar geçmişlerdi kendilerinden. Yeterince kalabalık değildik atam. Sahiden, yüzde kaçını ikna edebilmiştin? Cumhuriyet yeterli sayıda taraftar bulamadı kendine.


   Peşinden gidenlerin bir bölümü de ırkçı bir Türkçülük sevdasına kapıldı. Her seferinde dindar görünen partilerin peşinden gittiler. Seni seviyorlardı ama her nedense bizi diri diri yakanlara el vermekten kendilerini alamadılar.


   Bir ara umudun ateşi yakılmadı değil. Onun da önünü seksen darbesiyle kestiler. Onların arkasında emperyalizm vardı atam. Bizim bizden başka kimsemiz yoktu. Yeterince örgütlenip bend çekemedik önümüze.


   Bugünleri görmüştün. Uyarmıştın bizi. İlk önce seni düşman ilan edeceklerini, sonra da bir örümcek ağı gibi her yeri saracaklarını söylemiştin. Çare olarak sunduğun tek şey gençlikti. Yine kazanacaksınız demiştin. Örgütlenip bir olmayı keşfettik. Ama refahın verdiği sarhoşluk mu kendimizden geçirmişti bizi? Bu kadar açlık ve yolsuzluğa rağmen…. Hâlâ hayatta olmak umut gibi mi gelmişti bize? 


   Cumhuriyet yaramadı bize. Biz ona olan ihtiyacımızın her zaman farkındaydık ama yine de kula kulluk etmekten kendini alamadı çoğunluk. Kurunun yanında yaşın da yanması pahasına biz bu Cumhuriyeti hak etmedik…

 

 

Günay Aktürk

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir