Issız Şiiri – Günay Aktürk

 

 

Sesleriniz geliyor uzaklardan.
siz bu dünyanın yerlileri,
hem barbarım ben hem ilk insan.
Ruhumun kirli denizinde
yaşlı ve mendebur insan kalıntıları.
nasıl olunuyorsa bir başına ve yalnız
işte öyle.
Dağılan ben toparlayan ben!


Köreldikçe köreliyor tüm arayışlar.
İşte bu her gün biraz daha hızlanıyor.
Yangında ateşe hasret, susuzlukta çöle!
Artık neyi aradığımı bile hatırlamıyorum.
Suya acıkır gibi her işim ters.
Yanımda yönümde yaşam yok.
Her çıkış kendime bir yolculuk!
Bakan ben görünen ben!


Dolaştım yirmi yedi yıllık bir yaşamı yalnız.
Bulup bulup yitirdim umudu.
Çıktım insan keşfine yettiğinde aklım,
vardığım her yer bir deniz kenarı!
O kadar ıssız ki dünya,
kaçan ben kovalayan ben.

 

 

Günay Aktürk

This article has 1 Comment

  1. Denemeleri okumak günlük vitamin almak gibi doyurucu.Edebiyat düşünürlüğü olan yazarın anadolu kökenli ve biçol dış edebiyat yazarlarını geride bırakacak kadar fersefik bir uslup ve ustaca yazıldığını düşünüyorum ve tebrik ediyorum…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir